Γεγονότα

474: Ο Λέων Β’ γίνεται Αυτοκράτορας του Βυζαντίου
1520: Ο Βασιλιάς Χριστιανός Β’ της Δανίας και της Νορβηγίας νικά στη λίμνη Ασούνδη τους Σουηδούς.
1535: Ο Φρανσίσκο Πισάρο ιδρύει στο Περού τη πόλη Λίμα
1670: Ο Βρετανός Χένρι Μόργκαν κατακτά τον Παναμά
1701: Ο Φρειδερίκος Α’ γίνεται βασιλιάς της Πρωσίας.
1778: Ο Τζέϊμς Κουκ ανακαλύπτει τα νησιά Σάντουϊτς. Αργότερα ονομάστηκαν Χαβάη
1823: Το Ναύπλιο ορίζεται πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους.
1871: Ο Γουλιέλμος Α’ της Πρωσίας στέφεται αυτοκράτορας του Γερμανικού Ράϊχ.
1896: Στη Νέα Υόρκη παρουσιάζονται για πρώτη φορά οι «ακτίνες Χ»
1910: Με σύσταση του Ελεύθεριου Βενιζέλου, επίσημου συμβούλου του
στρατιωτικού Συνδέσμου, επιβάλεται κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Στ.Δραγούμη και Υπουργό Στρατιωτικών τον αρχηγό των Επαναστατών του 1909, Ν.Ζορμπά.
1911: Ο Αμερικανός πιλότος Ευγένιος Ελι, γίνεται ο πρώτος που καταφέρνει ν’ απογειώσει αεροπλάνο από πλοίο. Το καταδρομικό «Πανσυλβάνια» έγινε το πρώτο αεροπλανοφόρο στον κόσμο.
1912: Ο Ρόμπερτ Σκοτ φθάνει στο Νότιο Πόλο και πιστεύει ότι είναι ο πρώτος που τα καταφέρνει. Για κακή του τύχη, ένα μήνα νωρίτερα, τον είχε προλάβει ο Ρόαλντ Αμούνδσεν
1919: Αρχίζει η διάσκεψη των Βερσαλιών μεταξύ των νικητών του Α’ παγκοσμίου πολέμου. Σε μία από τις αποφάσεις της προβλέπει η Σμύρνη και η περιφέρεια του Αϊδινίου να παραχωρηθούν στην Ελλάδα.
1923: Με νομοθετικό διάταγμα το Ιουλιανό ημερολόγιο εφαρμόζεται και στην Ελλάδα. Έδωσε τη θέση του στο Γρηγοριανό. Η 16η Φεβρουαρίου θα γίνει 1η Μαρτίου.
1942: Ο αμερικανός στρατηγός Μακ Άρθουρ απωθεί τους Ιάπωνες στον Μπατάαν των Φιλιππίνων.
1943: Έπειτα από πολιορκία επτά ημερών τα Σοβιετικά στρατεύματα ελευθερώνουν από τους Γερμανούς το Λένιγκραντ.
1943: Εβραϊκή εξέγερση στο γκέτο της Βαρσοβίας
1965: Παντρεύονται στους Δελφούς η Αλίκη Βουγιουκλάκη και ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ.
1989: Ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Αθανάσιος Ταρασουλέας τραυματίζεται στο πόδι από επίθεση της «17 Νοέμβρη».
1989:Εξι μικροί μαθητές δημοτικού σχολείου της Καλιφόρνια πέφτουν θύματα μανιακού δολοφόνου ο οποίος πυροβόλησε εν ψυχρώ εναντίον τους με καραμπίνα. Τραυμάτισε 35 ακόμη άτομα κι έπειτα αυτοκτόνησε.
1993: Χιονοστιβάδα σαρώνει χωριό της βορειοανατολικής Τουρκίας. Καταστρέφει 50 σπίτια και σκοτώνει, τουλάχιστον, 16 άτομα.
1996: Η Κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ εκλέγει τον Κώστα Σημίτη αρχηγό του ΠΑΣΟΚ και πρωθυπουργό στη θέση του παραιτηθέντος Ανδρέα Παπανδρέου με ψήφους 86 έναντι 75 του Άκη Τσοχατζόπουλου.
1997: Ο Νορβηγός Μπορτζ Ούσλαντ γίνεται ο πρώτος άνθρωπος που διασχίζει χωρίς βοήθεια την Ανταρκτική
2001: Ο αιδεσμιότατος Τζέσε Τζάκσον παραδέχεται ότι έχει εξώγαμο παιδί και το ενισχύει υλικά και ηθικά από τότε που γεννήθηκε. Δήλωσε ότι λυπάται για αυτή του τη πράξη και αποσύρθηκε προσωρινά από την πολιτική ζωή.

Γεννήθηκαν

1689: Κάρολος Λουδοβίκος ντε Σεκοντά, βορώνος ντε Μοντεσκιέ, γάλλος διαφωτιστής. Με το έργο του «το πνεύμα των νόμων» εισηγήθηκε τη διάκριση των τριών εξουσιών (νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική).
1880: Πάουελ Ερενφεστ, αυστριακός φυσικός και μαθηματικός
1904: Κάρι Γκραντ, άγγλος ηθοποιός
1904: Όλιβερ Χάρντι, ο διάσημος «χοντρός» του διδύμου «χοντρός-λιγνός»
1913: Ντάνι Κέϊ (πραγματικό όνομα Ντέϊβιντ Ντάνιελ Καμίνσκι), αμερικανός ηθοποιός
1913: Γιάννης Παπαϊωάννου, έλληνας συνθέτης. Γεννήθηκε στη Νέα Κίο της Μικράς Ασίας.
1915: Βασίλης Τσιτσάνης, έλληνας, βάρδος του λαϊκού τραγουδιού. Πέθανε ανήμερα των 69ων γενεθλίων του.
1918: Νικολάε Τσαουσέσκου, ο τελευταίος κομμουνιστής ηγέτης της Ρουμανίας.
1937: Τζον Χιούμ, ιρλανδός πολιτικός. Βραβεύτηκε με το Νόμπελ Ειρήνης 1998.
1955: Κέβιν Κόστνερ, αμερικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης και παραγωγός
1956: Ρέϊ Ντόλμπι, εφευρέτης του ομώνυμου συστήματος για τη μείωση του θορύβου.

Πέθαναν

474: Λέων Α’, αυτοκράτορας του Βυζαντίου
1367: Πέτρος Α’ της Πορτογαλίας
1927: Καρλότα του Μέξικο
1936: Ρίτσαρντ Κίπλινγκ, άγγλος ποιητής γεννημένος στην Ινδία.
1952: Κάρολυ Χάουαρντ, αμερικανός κωμικός ηθοποιός. Μέλος του «τρίο Στούτζες».
1966: Καθλίν Νόρις, αμερικανίδα συγγραφέας
1979: Πρόδρομος Μποδοσάκης – Αθανασιάδης (88 χρ.), έλληνας βιομήχανος
1979: Πιέρ Λουίτζι Νέρβι (88 χρ.), ιταλός αρχιτέκτονας, επονομαζόμενος και «ποιητής του μπετόν αρμέ».
1993: Κωνσταντίνος Τρυπάνης (84 χρ.), έλληνας Ακαδημαϊκός
1993: Διονύσιος Ζακυνθηνός, έλληνας Ακαδημαϊκός
2001: Κογκό, Λοράν Καμπίλα, πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κογκό. Είχε τραυματιστεί σοβαρά δύο μέρες νωρίτερα κατά την διάρκεια απόπειρας πραξικοπήματος. Τον διαδέχτηκε στην προεδρία της χώρας ο γιος του.

Στον αθλητισμό

Γεγονότα

1953: Στο αίμα βάφεται το πρώτο γκραν πριν της φόρμουλα ένα που γίνεται στη Νότια Αμερική. Στο 32ο γύρο, στην πίστα του Μπουένος Αϋρες ο Νίνο Φαρίνα με το μονοθέσιό του ξέφυγε από την πορεία του. Σκοτώθηκαν δέκα άτομα και τραυματίστηκαν σοβαρά άλλα σαράντα.
1961: Ο σοβιετικός άλτης Βαλερί Μπρούμελ σημειώνει στη Μόσχα νέο παγκόσμιο ρεκόρ στο άλμα εις ύψος (2,23). Μέχρι το 1971 θα το βελτιώσει και θα το φθάσει στα 2,28.
1980: Η βουλή ψηφίζει νομοθέτημα για την χρήση αστυνομικών σκύλων στα γήπεδα που φυσικά ουδέποτε εφαρμόστηκε.
2000: Σε κλινική της Αβάνα, στη Κούβα οδηγείται για αποτοξίνωση ο Ντιέγκο Μαραντόνα.

Γεννήθηκαν

1896: Βίλιε Ριτόλε, φιλανδός δρομέας μεγάλων αποστάσεων. Σε δύο διοργανώσεις των Ολυμπιακών Αγώνων κέρδισε πέντε χρυσά. Το 1924 στα 10.000μ (30.23.2) και στα 3.000μ στιπλ (9.33.6), στο ομαδικό ανωμάλου δρόμου, ενώ το 1928 ήταν Ολυμπιονίκης στα 5.000μ (14.38) και στο ατομικό ανωμάλου δρόμου. Το 1924 κέρδισε το αργυρό στα 5.000μ (14.31.4) και στον ανώμαλο δρόμο και το 1928 στα 10.000μ (30.19.4). Το 1924 σημείωσε δύο φορές παγκόσμιο ρεκόρ στα 10.000μ (30.35.4 και 30.23.2). Πέθανε από πνευμονία στις 29 Απριλίου 1982.

1905: Ενρίκε Μπαγιεστέρο, ουρουγουανός τερματοφύλακας. Αναδείχτηκε παγκόσμιος πρωταθλητής στη πρώτη διοργάνωση το 1930. Αντικατέστησε λίγο πριν τους αγώνες τον Καπουσίνι. Στην «τσελέστε» αγωνίστηκε 19 φορές (περίοδος 1930-35). Αγωνίστηκε στις Ράμπλα Έτο και της Πενιαρόλ. Κέρδισε και το Κόπα Αμέρικα του 1935. Πρωταθλητής Ουρουγουάης το 1927,35,36,37. Πέθανε στις 10 Οκτωβρίου 1969 από πνευμονία
1919: Αντον Τούρεκ, γερμανός τερματοφύλακας. Με την εθνική ομάδα της χώρας του κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο το 1954. Επαιξε 20 φορές στην εθνική ομάδα (περίοδος 1950-54). Διέθεσε σωματικά προσόντα, αλλά δεν ήταν μεγάλης κλάσης. Έπαιξε στις Ντούϊσμπουργκ (1936-41), Ούλμ (1941-43), Ντούϊσμπουργκ (1943-46), Αϊντραχτ (1946-47), Ουλμ (1947-50), Φορτούνα Ντίσελντορφ (1950-56) και Μπορούσια (1956-57). Πέθανε στις 11 Μαίου 1984.

1927: Βέρνερ Λίμπριχ, γερμανός κεντρικός αμυντικός. Με την εθνική ομάδα της χώρας του κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο 1954. Ηταν δυναμικός, αποφασιστικός και δεν δίσταζε να χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να σταματήσει τον αντίπαλό του. Με την Καϊζερσλάουτερν κέρδισε τα πρωταθλήματα του 1951 και 1953. Στην εθνική ομάδα έπαιξε 16 φορές. Πέθανε στις 20 Μαρτίου 1995.

1937: Γιούκιο Έντο, γιαπωνέζος αθλητής της Γυμναστικής. Το 1960 κέρδισε το χρυσό στο ομαδικό με την ομάδα της Ιαπωνίας, ενώ ήταν 4ος στο μονόζυγο και 5ος σε σύνθετο ατομικό και άλμα. Ολυμπιονίκης το 1964 στο ομαδικό, σύνθετο ατομικό και και στο δίζυγο, δεύτερος στις ασκήσεις εδάφους, 5ος στο μονόζυγο και 6ος σε άλμα και κρίκους. Το 1968 ήταν Ολυμπιονίκης στο ομαδικό, 2ος στο άλμα, 6ος στο μονόζυγο και 8ος στο σύνθετο ατομικό.. Αναδείχτηκε παγκόσμιος πρωταθλητής το 1962 και 1966 στο σύνθετο ατομικό.

1937: Ντίτε Λίντερ, ανατολικογερμανός βαδιστής. Πρωταθλητής Ευρώπης το 1966 στα 20.000μ βάδην (1.29.25). Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 στο Μέξικο κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στο ίδιο αγώνισμα (1.31.13.2).
1944: Ροζβίτα Έσερ, γερμανίδα αθλήτρια του κανόε καγιάκ. Ολυμπιονίκης το 1964 και το 1968 και παγκόσμια πρωταθλήτρια το 1963 και το 1970.
1950: Ζιλ Βιλνέβ, καναδός πιλότος της φόρμουλα ένα. Κέρδισε έξι γκραν πρι στην σύντομη καριέρα του από το 1978 έως το 1982 όπου σκοτώθηκε στην πίστα του Ζόλντερ στο Βελγικό γκραν πρί (8 Μαίου 1982). Λάτρης της ταχύτητας και ριψοκίνδυνος οδηγός πλήρωσε με τη ζωή του τη μεγάλη του αγάπη. Αγωνίστηκε στις «Φεράρι-Μακ Λάρεν» (1977), και «Φεράρι» (1978-82).

1955: Τίμπορ Νίλασι, ούγγρος ενδιάμεσος. Διέθετε θαυμάσιο στυλ και περίτεχνες ενέργειες. Έκανε μεγάλη καριέρα στην Φερεντσβάρος (1972-83) με την οποία κέρδισε δύο πρωταθλήματα (1976 και 1981) και δύο κύπελλα (1976 και 1978). Στη συνέχεια πήγε στην Αυστρία στην Αούστρια με την οποία κέρδισε τρία πρωταθλήματα (1984,85,86) και δύο κύπελλα (1982,86). Στην εθνική ομάδα της χώρας του έπαιξε 70 φορές (περίοδος 1975-85) και σημείωσε 32 γκολ. Πήρε μέρος στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1978 και 1982. Ποδοσφαιριστής της χρονιάς το 1980 και το 1981. Στη συνέχεια έγινε προπονητής. Το 1981 ενδιαφέρθηκε να τον αποκτήσει ο Παναθηναϊκός, αλλά κρίθηκε ακατάλληλος από τον τότε προπονητή του!

1957: Αρνόλντο Αλμπέρτο Ιγκουράν, κολομβιανός σέντερ φορ ο οποίος σκορπούσε τον... τρόμο σε κάθε αντίπαλη άμυνα. Ξεκίνησε την καριέρα του στην Μιλιονάριος με την οποία κατέκτησε τρία πρωταθλήματα (1978,87,88) και στη συνέχεια πήγε στην Ατλέτικο Χούνιορ Μπαρανκίγια με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα του 1993. Στην εθνική ομάδα αγωνίστηκε 68 φορές (περίοδος 1979-93) και πέτυχε 25 γκολ. Πήρε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990.

1967: Ιβάν Ζαμοράνο, χιλιανός σέντερ φορ. Έπαιξε στις Τρασαντίνιο (1985), Κομπρεσάλ (1986-88). Σεντ Γκάλεν Ελβετίας (1988-90), Σεβίλη (1990-92), Ρεάλ Μαδρίτης (1992-96), Ίντερ (1996-01), Αμέρικα (2001-03), Κόλο Κόλο (2003). Γρήγορος, έξυπνος με εξαιρετικό άλμα που καλύπτει την έλλειψη ύψους, ονομάστηκε «Ιβάν ο τρομερός». Κέρδισε το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ (1998), το Ισπανικό πρωτάθλημα (1995), το Κύπελλο Ισπανίας (1993), το Σούπερ Καπ Ισπανίας (1993) και το Κύπελλο Χιλής (1987). Με την εθνική ομάδα έπαιξε σε 69 αγώνες (περίοδος 1987-2001) και σημείωσε 34 γκολ. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 κέρδισε με την Ολυμπιακή ομάδα της Χιλής το χάλκινο μετάλλιο.

1971: Πέπε Γκουαρντιόλα, ισπανός σέντερ μπακ και αμυντικός μέσος. Γέννημα – θρέμμα της Μπαρτσελόνα. Ξεκίνησε από την Β’ ομάδα (1984-90) και συνέχισε στην πρώτη ομάδα (1990-2001) για να πάει αργότερα στις Μπράσια (2001-02), Ρόμα (2002-03), Μπρέσια (2003), Αλ Αχλί (2003-05), Ντοράντος ντε Σιναλόα Ιαπωνίας (2006). Κέρδισε έξι πρωταθλήματα στην Ισπανία (1991,92,93,94,95,99), δύο στην Ισπανία (1996,98), τέσσερα σούπερ καπ στην Ισπανία (1992,93,95,97), το Τσάμπιονς Λιγκ (1992), τα Σούπερ Καπ του 1992 και 1997 και το κύπελλο Κυπελλούχων του 1997. Στην εθνική Ισπανίας έπαιξε 47 φορές (περίοδος 1992-01) και σημείωσε 5 γκολ, άλλες επτά φορές έπαιξε στην «ανεπίσημη» εθνική Καταλωνίας (περίοδος 1995-05). Αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000.

1984: Γιάννης Δρυμωνάκος, έλληνας κολυμβητής. Έχει τις περισσότερες διακρίσεις από κάθε άλλος σε διεθνείς διοργανώσεις. Πήρε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 και του 2004 (9ος στα 400μ μ.α και 21ος στα 200μ πεταλούδα). Στους Μεσογειακούς Αγώνες 2005 ήταν 1ος στα 200μ πεταλούδα και 3ος στα 400μ μ.α, την ίδια χρονιά στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ήταν 8ος στα 200μ πεταλούδα, ενώ στο Ευρωπαϊκό του 2006 ήταν 3ος στα 200μ πεταλούδα και 6ος στα 400μ μ.α. Έχει πλήθος διακρίσεων στην 25άρα πισίνα.
Πέθαναν

1957: Αλβάρο Χεστίδο (50 χρ.), ουρουγουανός πλάγιος μέσος μέλος της ομάδας που κέρδισε το πρώτο Μουντιάλ το 1930 και το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928. Κατέκτησε και το Κόπα Αμέρικα του 1929. Πολύ καλός στο μαρκάρισμα αποτέλεσε θαυμάσιο δίδυμο με τον Κάρλος Παπουτσέλε, ενώ ήταν ιδιαίτερα ομαδικός στο παιχνίδι του. Στην «σελέστε» έπαιξε 18 φορές (περίοδος 1921-33). Ξεκίνησε την καριέρα του στην Σολφερίνο Σπόρτιγκ Κλαμπ, αλλά τη μεγάλη μπάλα έπαιξε στην Πενιαρόλ. Μαζί της κέρδισε 7 πρωταθλήματα (1928,29,32,35,36,37,38). Είχε γεννηθεί στις 17 Μαίου 1907.
1967: Μπάρνεϊ Ρος (57 χρ.), αμερικανός πυγμάχος. Εβραϊκής καταγωγής, το πραγματικό του όνομα ήταν Μπέρι Προσόφκσι. Έμεινε ορφανός στα 14 χρόνια του, όταν κλέφτες σκότωσαν τον ραβίνο πατέρα του στο παντοπωλείο που διατηρούσε στο Σικάγο και πέρασε δύσκολα χρόνια σε ορφανοτροφείο κι αργότερα εργάστηκε για τον Αλ Καπόνε και τους άλλους γκάγκστερ της εποχής πριν ανακαλύψει το ταλέντο του στο μποξ. Εγινε παγκόσμιος πρωταθλητής στις 28 Μαίου 1934 όταν νίκησε στη Νέα Υόρκη τον Τζίμι Μακ Λάρνιν και έχασε το στέμμα του από τον ίδιο λίγους μήνες αργότερα, στις 17 Σεπτεμβρίου στην ίδια πόλη. Είχε γεννηθεί στο Σικάγο στις 23 Δεκεμβρίου 1909. 1988: Νταν Γεωργιάδης (77 χρ.), έλληνας προπονητής. Γεννήθηκε στην Ιθάκη το 1922, έζησε στην Αθήνα και σπούδασε στο Βουκουρέστι εμπορικές επιστήμες. Παράλληλα ασχολήθηκε με τον αθλητικό. Ήταν ταυτόχρονα τερματοφύλακας στην Γιουβέντους Βουκουρεστίου. Το 1947 ήρθε στην Ελλάδα και τον Παναθηναϊκό, έπαιξε τρία ματς, αλλά ένας σοβαρός τραυματισμός στο χέρι τον υποχρεώσε να σταματήσει την καριέρα του το 1948 (26 χρόνων). Έγινε προπονητής και εργάστηκε στις εθνικές ομάδες Ελλάδος (1968-69), Χιλής, Αργεντινής, Βολιβίας, Αϊτής, Περού και στους συλλόγους: Φεροκαρίλο, Μπάνφιλντ (Αργεντινή), Σω ντε Φων (Ελβετία), Κόλο Κόλο, Αλιάνσα Λίμα (Χιλή), Μπολίβια (Βολιβία), Σεβίλη (Ισπανία), Ολυμπιακό, Λάρισα. Η κόντρα του με τον Μίμη Δομάζο στην εθνική στοίχισε σε μεγάλο βαθμό τη πρόκριση της Ελλάδας στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1970.